Archiwum kategorii: Uncategorized

Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Narkomanii

26 czerwca przypada Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Narkomanii został ustanowiony w 1987 r. przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych, jako Międzynarodowy Dzień Przeciwdziałania Nadużywaniu Środków Odurzających i ich Nielegalnemu Handlowi. Celem obchodów jest zwiększenie międzynarodowej współpracy na rzecz zwalczania i zapobiegania narkomanii, a także uświadamianie konieczności leczenia z uzależnienia od narkotyków. Święto jest również okazją do pokazania osobom uzależnionym, że mają szansę na powrót do życia społecznego, a zjawisko narkomanii jest problemem dotykającym ludzi na całym świecie.

Tematem Międzynarodowego Dnia Zapobiegania Narkomanii 2020 jest: „Lepsza wiedza dla lepszej opieki”.

Narkotyk, substancja psychoaktywna, środek odurzający, używka – to określenia o podobnym znaczeniu stosowane wymiennie w języku potocznym. W medycynie, psychologii aktualnie obowiązującym nazewnictwem jest substancja psychoaktywna.

Narkotyki charakteryzują się możliwością wywoływania stanu przyzwyczajenia, a nawet przymusu ich dalszego stosowania. Sięganie po narkotyki, nawet w sposób okazjonalny, wiąże się z poważnym ryzykiem zdrowotnym. Ryzyko uzależnienia dotyczy wszystkich narkotyków. Zanim jednak do tego dojdzie, osoby używające, narażają siebie i swoich bliskich na szereg negatywnych konsekwencji. Te najpoważniejsze – to przypadki zgonów, zatruć lub zakażeń.

Substancje psychoaktywne:

  • wpływają negatywnie na centralny układ nerwowy,
  • przyjmowane są w celu doznania przyjemności, zmiany świadomości, uzyskania określonego nastroju, przeżycia ekstremalnych doznań,
  • wpływają na organizm człowieka powodując w różnym stopniu zmiany psychiczne (np. euforię, zmieniony odbiór rzeczywistości, iluzje, omamy, zaburzenia pamięci) oraz fizyczne (np. wzrost ciśnienia krwi, przyspieszenie tętna, pobudzenie),
  • przewlekle przyjmowane mogą prowadzić do uzależnienia, które często nazywane też jest narkomanią czy toksykomanią,
  • mają pochodzenie naturalne lub syntetyczne.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko uzależnienia jest m.in.:

  • brak życiowych perspektyw, duża przestępczość i bezrobocie,
  • rozbite rodziny, zachwiane relacje w rodzinach pełnych, brak wsparcia i porozumienia, nieprawidłowe wzorce ze strony rodziców związane np. z nadużywaniem alkoholu generują wśród dzieci postawy ucieczkowe, a narkotyk staje się jedną z form tej ucieczki,
  • niepewność i niedojrzałość emocjonalna, mała odporność na stres, słaba motywacja do działań, które nie przynoszą natychmiastowych korzyści,
  • postawy rodziców są także często odpowiedzialne za poważniejsze zaburzenia osobowości mogące mieć znaczenie w społecznych kontaktach wychowanków: przesadna idealizacja bądź lekceważenie innych, zmienność nastrojów, zakłócenia tożsamości, poczucie pustki – mogą mieć źródło w niedbałym i niewłaściwym traktowaniu dziecka przez rodziców, oddaleniu się od jego potrzeb emocjonalnych. Poważne zachowania aspołeczne mogą dalej pogłębić się w wyniku nadużywania środków psychoaktywnych.

Przyjmowanie substancji psychoaktywnych powoduje:

  • somatyczne szkody zdrowotne: ostre zatrucie (przedawkowanie), wychudzenie, wyniszczenie, zakrzepy w żyłach i zatory tętnicze, infekcja HIV i choroba AIDS, wirusowe zapalenie wątroby HBV, HCV, HDV, rzadziej HAV, zakażenia bakteryjne, w tym posocznice – np. gronkowiec złocisty, zapalenia płuc, oskrzeli, zatok, owrzodzenie skrzydełek nosa i okolicy pod nosem, martwica przegrody nosowej, świerzb, grzybica, choroby przenoszone droga płciową, patologie ciąży i porodu, napady drgawkowe, ropnie, ropowice skóry w miejscach po zastrzykach;
  • psychiczne szkody zdrowotne: bezsenność, depresja/próby samobójcze, zaburzenia nastroju (agresja, drażliwość, przygnębienie, apatia), zaburzenia pamięci, ostre i przewlekłe psychozy, zaburzenia seksualne, zespoły organiczne, np. otępienie, zaburzenia uczuciowości;
  • szkody społeczne: osłabienie więzi rodzinnych, bezdomność, bezrobocie, konflikty z prawem, inwalidztwo, utrata zdolności do samodzielnego i odpowiedzialnego funkcjonowania, obciążenie społeczeństwa pomocą socjalną.

W 2019 roku na terenie województwa lubuskiego z powodu zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych w poradniach leczyły się 2.344 osoby, w tym 200 osób do 18 roku życia. Po raz pierwszy w życiu leczeniem objęto 922 osoby, w tym 138 osób, które nie ukończyły 18 lat. Wśród ogółu osób leczonych mężczyźni stanowili 71%. Największą grupę leczonych (1.329 osób) stanowiły osoby w wieku 30 – 64 lat. Z ogólnej liczby leczonych – 27 osób zostało zobowiązanych do leczenia, a 25 osób leczono przymusowo.

„Dopalacze” – czyli nowe narkotyki – to produkty o zróżnicowanym składzie, które łączy jedna wspólna cecha: zawierają substancje psychoaktywne działające bardzo destrukcyjnie na układ nerwowy człowieka w podobny sposób do dotychczas znanych narkotyków. Substancje te są zarówno produkowane przez człowieka (czyli syntetyczne), jak i pozyskiwane z roślin. „Dopalacze” zawierają niezwykle groźne substancje dla zdrowia i życia osoby, która je zażyje. W grupie „dopalaczy” znajdują się substancje o różnym działaniu: pobudzającym, halucynogennym oraz o działaniu reklamowanym jako zbliżony do marihuany. Większość charakteryzuje się tym, że już w niewielkich dawkach działają zakłócająco na ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego bardzo łatwo można je przedawkować, co prowadzi do poważnych konsekwencji dla zdrowia fizycznego i psychicznego, a nawet śmierci. Dopalacze (ang. designer drugs) mogą przyjmować postać kadzidełek, suszu, skrętów, fajek, tabletek (tzw. party pills), proszków w torebkach, znaczków do lizania czy mieszanek aromatycznych. Skład dopalaczy wielokrotnie ulegał zmianie, dlatego nie wiadomo do końca, jakie są następstwa ich stosowania. Jedno jest pewne – skutki dopalaczy są niezwykle poważne.

PAMIĘTAJ!

  • Nie ma bezpiecznych dopalaczy! Ich zażywanie grozi utratą zdrowia, a często też śmiercią!
  • Nie bądź obojętny! Jeśli zauważyłeś, że ktoś wziął dopalacze zadzwoń na infolinię lub pod numer alarmowy 112.

Według danych Głównego Inspektora Sanitarnego w województwie lubuskim w 2019 r. zatruć, podejrzeń zatruć przy udziale nowych narkotyków stwierdzono u 106 osób. Wskaźnik zatruć w przeliczeniu na 100 tys. mieszkańców w woj. lubuskim wyniósł 10,46 (Polska – 5,60) i był to trzeci największy wskaźnik zatruć w kraju po woj. łódzkim i woj. śląskim. W roku 2019 w woj. lubuskim w wyniku zażycia dopalaczami zmarły 2 osoby.

Krajowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii prowadzi działalność zapobiegawczą w obszarze przeciwdziałania narkomanii. Upowszechnia na poziomie ogólnopolskim programy o potwierdzonej skuteczności – programy wczesnej interwencji, programy profilaktyczne i terapeutyczne. Wspiera ponadto działania organizacji pozarządowych kierowane do grup zagrożonych narkomanią i ich rodzin, osób używających narkotyków w sposób szkodliwy i osób uzależnionych.

Telefony Zaufania
Narkomania
800 199 990
czynny codziennie
w godz. 16-21
Uzależnienia behawioralne

801 889 880
czynny codziennie
w godz. 17-22

 

Punkty pomocy pokrzywdzonym przestępstwem w woj.lubuskim

W całym kraju ze środków Funduszu Sprawiedliwości, którego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości finansowane są Punkty Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem.

W ramach Lokalnych Punktów Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem można uzyskać bezpłatną pomoc:

  • prawną,
  • psychologiczną, psychoterapeutyczną
  • pomoc w wypełnieniu wniosków, umówienie do specjalistów,
  • w zakresie gromadzenia dokumentacji poświadczającej przestępstwo,
  • tłumacza, w tym tłumacza języka migowego w uzyskaniu innych form pomocy,
  • pokrywanie kosztów związanych z kształceniem – pomoc w nauce
  • dofinansowanie do pobytu dziecka w żłobku,
  • finansowanie kwalifikacyjnych kursów zawodowych,
  • udzielenia czasowego schronienia,
  • dopłaty do bieżących zobowiązań czynszowych i opłat,
  • bony żywnościowe,
  • bony towarowe na zakup odzieży, bielizny, obuwia, środków czystości i higieny osobistej.

W województwie lubuskim działają następujące punkty:

  CAŁODOBOWY DYŻUR TELEFONICZNY: 667 351 095



 

 

Wsparcie osób doświadczających przemocy domowej

Sytuacja alienacji związana z obecnie panującym stanem epidemii i zasadami dotyczącymi ograniczeń w przemieszczaniu się może być wyjątkowo trudna dla osób doznających przemocy w rodzinie.

Na terenie województwa lubuskiego działają placówki wsparcia dla osób doświadczających przemocy.

Obecnie na terenie naszego województwa w gotowości do zapewnienia schronienia osobom doświadczającym przemocy w rodzinie są:

  • Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie
    nr telefonu: 957214160
    mail: interwencja@sow.com.pl
  • Ośrodek Interwencji Kryzysowej w Zielonej Górze
    nr telefonu: 68 324-49-00, 68 328-08-63
    mail: tkopd@poczta.onet.pl
  • Dom Samotnej Matki w Żarach
    nr telefonu: 68 374 39 58
    mail: dsm1zary@wp.pl

Osoby doświadczające przemocy w rodzinie mogą skorzystać z pomocy specjalistów przy użyciu zdalnych środków komunikacji np. e-mail czy telefonicznie.

warto pamiętać o aplikacji Twój Parasol pomagającej dyskretnie kontaktować się z placówkami pomocowymi tak aby sprawca przemocy nie widział. 

https://twojparasol.com/

Ważne telefony i infolinie dla osób w kryzysie w czasie epidemii

DO ZAPAMIĘTANIA I PRZEKAZANIA DALEJ !!!

W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia nie czekaj i dzwoń na numer 112, ale nie blokuj tej linii, jeśli szukasz konsultacji z psychologiem lub psychiatrą.

Jeśli doświadczasz kryzysu psychicznego lub zauważasz go u bliskiej osoby, możesz przez całą dobę zadzwonić na bezpłatny telefon do Centrum Wsparcia prowadzonego przez Fundację ITAKA. Pod numerem 800 70 2222 przez całą dobę dyżurują specjaliści: psychologowie, psychoterapeuci, psychiatrzy.

Dzieci i młodzież Fundacja ITAKA zaprasza do korzystania do kontaktu pod numerem 800 080 222 czynnego przez całą dobę. Mogą z niego skorzystać także rodzice, opiekunowie lub pedagodzy, którzy chcieliby dowiedzieć się, jak pomóc dziecku.

Przez całą dobę działa telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę: 116 111.

Wojska Obrony Terytorialnej na polecenie ministra obrony narodowej uruchomiły pod numerem telefonu 800 100 102 specjalną, całodobową i bezpłatną infolinię ze wsparciem psychologicznym dla osób znajdujących się w kryzysie związanym z kwarantanną lub leczeniem SARS-CoV-2. Specjalistyczna pomoc udzielana jest przez psychologów wojskowych WOT.

Wykaz Centrów Zdrowia Psychicznego wraz z danymi kontaktowymi znajdziesz na stronie: www.czp.org.pl, mapa wraz z danymi teleadresowymi znajduje się pod adresem:https://czp.org.pl/index.php/o-czp/. W Punktach Zgłoszeniowo-Koordynacyjnych dyżurują psychologowie, psychoterapeuci, pielęgniarki i lekarze psychiatrzy. Zaproponują pomoc dostosowaną do problemu, z jakim się telefonuje.

Mokotowskie Centrum Zdrowia Psychicznego uruchomiło telefon 222 990 431, pod którym dyżurują psycholodzy od poniedziałku do piątku w godz. 8-20. Linia dedykowana jest osobom zmagającym się z problemami natury psychicznej i trudnościami psychologicznymi związanymi z aktualną sytuacją epidemiologiczną i jej następstwami. Dodatkowo wydelegowany do tego pracownik infolinii jest w stanie udzielić informacji odnośnie różnych aspektów formalnych związanych ze stanem epidemii w zakresie wsparcia socjalnego, zmieniających się przepisów prawa. Może pokierować też do odpowiednich instytucji, wskazać przydatne adresy i telefony.

Wykaz środowiskowych centrów zdrowia psychicznego z danymi teleadresowymi znajdziesz pod adresem: https://sczp.med.pl/placowki

Poradnie zdrowia psychicznego, nawet jeśli ograniczają możliwość wizyty, mogą świadczyć pomoc zdalnie – zadzwoń do nich. Pamiętaj, że szpitale psychiatryczne także nie zawiesiły swojej działalności. W trudnej zdrowotnie sytuacji – głęboka depresja, myśli samobójcze, atak psychozy, można zgłosić się na izbę przyjęć do najbliższego szpitala.

Antydepresyjny telefon zaufania tel. 22 484 88 01 czynny w poniedziałki i czwartki od godz. 17 do 20

Telefon dla Osób Dorosłych w Kryzysie Emocjonalnym 116 123 czynny codziennie od godz. 14.00-22.00 (połączenie bezpłatne)

Telefon zaufania dla ludzi uzależnionych od narkotyków 800 199 990 czynny codziennie w godz. 16-21

Dla osób doświadczających uzależnień behawioralnych 801 889 880 czynny codziennie w godz. 17-22

Z ekspertami przez doświadczenie, czyli osobami, które przeszły przez kryzys psychiczny, opanowały go i teraz służą wsparciem osobom, które w nim trwają i ich bliskim możesz porozmawiać korzystając z telefonów:
Basia, wtorek i czwartek, w godz. 11-13,
tel. 601 167 575,
Marysia, wtorek i czwartek, w godz. 18-20,
tel. 501 337 995
Ola, poniedziałek i środa, w godz. 18-20,
tel. 507 280 419
Krysia, środa i piątek, w godz. 15-17,
tel. 695 537 997
Martyna, sobota, w godz. 9-10,
tel. 697 255 166

Rzecznicy praw pacjenta

W tych trudnych dniach Biuro Rzecznika Praw Pacjenta odbiera pięciokrotnie więcej telefonów – 1000 a nie 200, jak zwykle. Do odpowiadania na pytania osób z doświadczeniem kryzysu psychicznego zostało oddelegowanych dodatkowo dziesięciu Rzeczników Praw Pacjenta Psychiatrycznego. Zwykle pracują w szpitalach chodząc od oddziału do oddziału, żeby rozmawiać z pacjentami, słuchać ich skarg i próśb.
Na stronie Rzecznika Praw pacjenta czytamy: „W trosce o bezpieczeństwo pacjentów, personelu szpitala oraz samych rzeczników, od 16 marca br. pacjenci przebywający w tych szpitalach oraz osoby, które chciałyby uzyskać wsparcie dotyczące praw pacjenta mogą skontaktować się z Rzecznikami Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego telefonicznie oraz mailowo (psychiatria@rpp.gov.pl). Mogą również zadzwonić pod numer bezpłatnej telefonicznej Infolinii 800 190 590
Osoby przebywające na leczeniu w szpitalach, w których do tej pory pracował Rzecznik Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w pierwszej kolejności proszone są o kontakt telefoniczny bezpośrednio z tą osobą. Jeśli w szpitalu psychiatrycznym nie ma Rzecznika możliwy jest kontakt z osobami wyznaczonymi do doraźnej pomocy według podziału na następujące województwa:
• lubelskie, podkarpackie, podlaskie, warmińsko-mazurskie – Pani Martyna Bagińska, tel. 664 084 563
• kujawsko – pomorskie, lubuskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie – Pani Barbara Lipecka, tel. 664 084 016
• łódzkie, małopolskie, mazowieckie, świętokrzyskie – Pani Sylwia Wasilewska, tel. 789 404 794
• dolnośląskie, opolskie, śląskie, wielkopolskie – Pan Maciej Zieliński, tel. 664 083 310
Osoby kontaktujące się z Rzecznikiem Praw Pacjenta, proszone są o podanie poniższych informacji, które pozwolą szybko udzielić wsparcia:
• imię i nazwisko pacjenta
• miejscowość, nazwę szpitala oraz oddziału, w którym pacjent przebywa
• numer telefonu oraz adres mailowy do siebie.

Profesjonalna i praktyczna publikacja na temat przemocy

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Gdyni przygotował profesjonalną publikację pt. Psychologiczny Programu Wsparcia. Ma ona na celu niesienie kompleksowej i zindywidualizowanej pomocy psychologicznej osobom uwikłanym w przemoc.
Publikacja jest skierowana głównie do  specjalistów, służąc
zwiększeniu efektywności i spójności ich działania oraz uświadomieniu
wagi wsparcia psychologicznego i psychoterapeutycznego na etapie prewencji,
interwencji oraz integracji.

Gorąco zachęcamy do lektury !

Całość publikacji do pobrania poniżej:

http://www.mopsgdynia.pl/pliki/publikacje/13-Psychologiczny-Program-Wsparcia.pdf?fbclid=IwAR0D8Fb_IHyoBZuVOp6ISrdAivUX6Sqb6fh7ecBcf5sECxlJtE2ZR016314

Europejski Tydzień Profilaktyki Raka Szyjki Macicy

Rak szyjki macicy dotyczy blisko półtora miliona kobiet na całym świecie. Tylko w Polsce, ponad 3000 pacjentek rocznie słyszy diagnozę „RSM”. Tymczasem, jak podkreślają eksperci – wcześnie zdiagnozowany rak szyjki macicy (w fazie przedinwazyjnej) cechuje się bardzo dobrym rokowaniem i daje duże szanse na całkowite wyleczenie. Niestety, ponieważ choroba rozwija się często bezobjawowo, zostaje często wykryta w fazie zaawansowanej – trudnej do wyleczenia. Poddawanie się regularnym badaniom cytologicznym pozwala na wczesne wykrycie nowotworu i podjęcie skutecznej terapii

CYTOLOGIA – to skuteczne, bezbolesne i bezpieczne badanie komórek z szyjki macicy.

Badanie cytologiczne pozwala wcześnie wykryć zmiany przednowotworowe lub raka w szyjce macicy na bardzo wczesnym etapie rozwoju. Wówczas leczenie jest mniej uciążliwe i daje bardzo dobre efekty, dlatego bardzo ważne jest badanie cytologiczne, na które powinny zgłaszać się kobiety, w tym także żyjące w trwałym monogamicznym związku lub od dawna samotne.

Program profilaktyki raka szyjki macicy realizowany przez NFZ w woj. lubuskim. 

Program adresowany jest do kobiet, które:

  • są w wieku 25-59 lat,
  • nie miały wykonywanej cytologii w ramach programu profilaktycznego w ciągu ostatnich 3 lat.

 Uwaga! Kobiety obciążone czynnikami ryzyka (zakażone wirusem HIV, przyjmujące leki immunosupresyjne, zakażone HPV – typem wysokiego ryzyka) – mogą korzystać z cytologii w ramach programu co 12 miesięcy

HPV – PROFILAKTYKA NASTOLATEK!

HPV – ludzki wirus brodawczaka, może być czynnikiem wywołującym m.in. raka szyjki macicy, pochwy, sromu i odbytu u kobiet oraz raka jamy ustnej, gardła, odbytu i prącia u mężczyzn. Zakażenia HPV szerzą się drogą płciową, do zakażenia dochodzi najczęściej w początkowym okresie po rozpoczęciu aktywności seksualnej. Szczepienia przeciwko HPV znajdują się na liście szczepień zalecanych (nieobowiązkowych) i nie są finansowane ze środków publicznych. Powinny one obejmować szczególnie osoby przed inicjacją seksualną. Obecnie uważa się, że wszystkie przypadki raka szyjki macicy są poprzedzone przewlekłą infekcją HPV.

Szczepionka chroniąca przed rakiem szyjki macicy nie dopuszcza do infekcji w podobny sposób, jak jej odpowiedniki zapobiegające innym chorobom zakaźnym. Szczepienia są najskuteczniejsze wśród kobiet wcześniej niezakażonych HPV i dlatego szczepienia zalecane są dla młodych nastoletnich dziewcząt, jak i chłopców jeszcze przed inicjacją seksualną, u których ryzyko zakażenia HPV jest niewielkie.

Poniżej przedstawiamy listę placówek gdzie można wykonać darmową cytologie

https://www.nfz-zielonagora.pl/PL/491/93/Program_profilaktyki_raka_szyjki_macicy/

Niebieska Karta w praktyce- podstawowe informacje

Poniżej przedstawiamy podstawowe informacje na temat procedury Niebieskiej Karty jako narzędzia przeciwdziałania przemocy.

Procedura „Niebieska Karta” została uregulowana na gruncie Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.U. 2005 nr 180 poz. 1493) oraz w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta”.

Procedura „Niebieskiej Karty” zostaje wszczęta poprzez uzupełnienie formularza „A” przez jednego z przedstawicieli podmiotów określonych w art. 9d ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie tj. :

-Policji;
-Pomocy społecznej (Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie)

-Oświaty (Szkoła, Przedszkole, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna itd)

-Ochrony zdrowia (Lekarz rodzinny, Szpital, Poradnia Zdrowia Psychicznego itd)

Gminnej lub Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.

Wszczęcie, prowadzenie i zakończenie procedury nie jest w żaden sposób uzależnione od zgody osoby doznającej przemocy. Podstawą wszczęcia procedury „Niebieskie Karty” jest art. 9d ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, zgodnie z którym wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska Karta” w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych, podejrzenia stosowania przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie.

W rozumieniu Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie przez członka rodziny rozumiemy osobę najbliższą w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks Karny tj. małżonka, wstępnego, zstępnego, rodzeństwo, powinowatego w tej samej linii lub stopniu, osobę pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonka, osobę pozostająca we wspólnym pożyciu, a także inną osobę wspólnie zamieszkującą lub gospodarującą.

Jest to bardzo szerokie rozumienie pojęcia członka rodziny. Wystarczającym warunkiem do zakwalifikowania dwóch osób jako członków rodziny jest wspólne zamieszkiwanie.

Zgłaszającym podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie może być każdy – inny członek rodziny, sąsiad, czy inna osoba będąca świadkiem takiego zdarzenia.

Najczęściej spotykane formy przemocy domowej, stanowiące przesłankę do założenia „Niebieskiej Karty” to m.in.

Stosowanie przemocy fizycznej, np. bicie, kopanie, szarpanie, popychanie policzkowanie

Stosowanie przemocy psychicznej, np.: zastraszanie, grożenie, wyzwiska, przekleństwa, poniżanie, szydzenie, wyśmiewanie, wywoływanie poczucia winy, kontrolowanie/zabranianie kontaktów z innymi osobami.

Stosowanie przemocy seksualnej, np. :zmuszanie do niechcianych zachowań seksualnych,
poniżające obmacywanie, obłapywanie, zmuszanie do oglądania filmów pornograficznych.

Inne zachowania takie jak: niszczenie rzeczy osobistych, demolowanie mieszkania,
wynoszenie sprzętów domowych i sprzedawanie ich, nie dostarczanie środków finansowych na utrzymanie, zabieranie środków finansowych, pozostawianie bez opieki osoby, która z powodu choroby, niepełnosprawności bądź wieku nie może samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, zmuszanie do picia alkoholu, zmuszanie do zażywania narkotyków, środków odurzających.

Wszczęcie procedury „Niebieska Karta” może być przesunięte w czasie ze względu na stan zdrowia, zagrożenie życia lub zdrowia lub nieobecność osoby, co do której istnieje uzasadnione przekonanie, że została dotknięta przemocą w rodzinie.

Osoba, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie, że została dotknięta przemocą w rodzinie, otrzymuje od osoby wszczynającej procedurę (przedstawiciela jednego z wyżej wymienionych podmiotów) formularz „B” – zawierający pouczenie o podstawowych informacjach dotyczących przemocy oraz wskazanie miejsc, w których osoba dotknięta zjawiskiem przemocy domowej może zwrócić się o pomoc.

Kolejnymi czynnościami jest zaproszenie na posiedzenie zespołu/grupy osoby, co do której istnieje przypuszczenie że została dotknięta przemocą w rodzinie oraz wezwanie osoby, co do której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc domową.

W czasie spotkania z osobą, co do której istnieje przypuszczenie, że została dotknięta przemocą w rodzinie wypełnia się formularz „Niebieska Karta C” – plan pomocy rodzinie.

Formularz ten zawiera przykładowe propozycje działań, takie jak: systematyczne wizyty Policji sprawdzające stan bezpieczeństwa osoby doznającej przemocy, skierowanie do udziału w grupach wsparcia dla osób współuzależnionych, skierowanie osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, do placówki dla ofiar przemocy w rodzinie, w szczególności do specjalistycznego ośrodka wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie. Podczas spotkania z osobą doznającą przemocy możliwe jest podjęcie przez nią pewnych zobowiązań. Ich niewykonanie nie rodzi żadnych konsekwencji, a w szczególności nie jest możliwa odmowa udzielenia wsparcia takiej osobie.

W czasie spotkania z osobą, co do której istnieje przypuszczenie, że stosuje przemoc domową wypełnia się formularz „Niebieska Karta D”. Odmiennie niż w przypadku osoby doznającej przemocy. Możliwe jest podjęcie określonych działań w przypadku niewywiązywania się przez niego z zobowiązań. Bierna postawa sprawcy przemocy spowoduje zawiadomienie o stosowaniu przemocy prokuratury/Policji oraz Sądu Rodzinnego.

 

Światowy dzień AIDS

Głównym przesłaniem Światowej Organizacji Zdrowia w tegorocznym Światowym Dniu AIDS to: społeczności robią różnicę.

Według danych WHO spośród 37,9 mln osób żyjących z HIV na koniec 2018 r. 79% poddano testom, 62% poddano leczeniu, a 53% osiągnęło stłumienie wirusa HIV bez ryzyka zarażenia innych. To właśnie tysiące pracowników służby zdrowia oraz członków organizacji pozarządowych, a także chorych i ich rodzin oraz lokalnych społeczności  – przyczyniło się do tego sukcesu.

HIV to ludzki wirus nabytego niedoboru (upośledzenia) odporności. Wirus namnaża się i niszczy układ odpornościowy zakażonej osoby, który po pewnym czasie przestaje chronić organizm przed chorobami. Zakażenie HIV nie daje charakterystycznych objawów. Jeśli nie wykona się testu diagnostycznego, można nawet przez 10-12 lat nie wiedzieć o tym, że uległo się zakażeniu. Osoba, która nie wie, że żyje z HIV, może zachorować na AIDS. Może też zakażać innych. Dlatego warto poddawać się testom!

Nieleczone zakażenie HIV prowadzi do rozwoju AIDS, czyli zespołu nabytego niedoboru (upośledzenia) odporności. AIDS to końcowy etap nieleczonego zakażenia HIV. To zespół chorób atakujących osoby zakażone HIV. Zaliczamy do niego różne infekcje i rodzaje nowotworów. AIDS występuje po wielu latach trwania infekcji HIV u osób, które o swoim zakażeniu nie wiedzą. Osoby, które wiedzą o zakażeniu, objęte są terapią antyretrowirusową, która zapobiega wystąpieniu AIDS.

Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny od 1985 r. do 31 lipca 2019 r. rozpoznano w Polsce 24 781 zakażeń HIV u obywateli Polski i u osób innego obywatelstwa przebywających na terenie Polski, natomiast 3 729 osób zachorowało na AIDS, a 1 423 chorych zmarło. Wśród ogółu zarejestrowanych zakażonych było co najmniej 6 389 zakażonych w związku z używaniem narkotyków, 1 877 zakażonych poprzez kontakt heteroseksualny oraz 4 007 poprzez kontakt seksualny pomiędzy mężczyznami

Zakażeniu HIV można zapobiec!

Aby uniknąć zakażenia wirusem HIV, należy wystrzegać się sytuacji, które mogą narazić na kontakt z materiałem potencjalnie zakaźnym. Ryzykowne są te sytuacje, podczas których została uszkodzona ciągłość skóry i doszło do kontaktu z płynami ustrojowymi (wydzielinami i wydalinami) zawierającymi HIV (np. krew).

  • Zachowaj ostrożność, gdy ktoś się skaleczy.
  • Zabiegi kosmetyczne i tatuaże wykonuj tylko u wykwalifikowanych osób, w sprawdzonych miejscach.
  • Nie pożyczaj maszynki do golenia, szczoteczki do zębów i innych przyborów kosmetycznych.
  • Jeśli używasz strzykawek i igieł – upewnij się, czy są sterylne.
  • Unikaj przygodnych kontaktów seksualnych.

W województwie lubuskim badanie w kierunku HIV anonimowo bezpłatnie można wykonać w:

  • Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno –Epidemiologicznej ul. K. Jagiellończyka 8B, 66-400 Gorzów Wielkopolski Tel. 95 306 71 15
    Godziny pracy:
    wtorek 15.00 – 18.00
    Punkt Konsultacyjno – Diagnostyczny prowadzony jest przez Polskie Towarzystwo Oświaty Zdrowotnej w Gorzowie Wlkp.
    UWAGA!
     W celu zapewnienia wysokiej jakości poradnictwa, ostatni pacjent przyjmowany jest pół godziny przed zamknięciem punktu.
  • Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym przy ALDEMED Centrum Medyczne ul. Niepodległości 1, 65-048 Zielona Góra (I piętro, pokój nr 110) Tel. 68 320 08 94
    Godziny pracy:
    wtorek 16.30 – 18.30
    czwartek 16.30 – 18.30
    Punkt Konsultacyjno – Diagnostyczny prowadzony jest przez Towarzystwo Rozwoju Rodziny, oddział w Zielonej Górze.
    UWAGA!
     W celu zapewnienia wysokiej jakości poradnictwa, ostatni pacjent przyjmowany jest pół godziny przed zamknięciem punktu.

Telefony zaufania (HIV/AIDS)

22 692 82 26*
(*do 30 grudnia 2019 r. czynny całą dobę)

800 888 448**
(**połączenie bezpłatne)

 

 

14 listopada – Światowy Dzień Cukrzycy

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) liczba osób chorych na cukrzycę wzrosła ze 108 milionów w 1980 r. do 422 milionów w 2014 r., a do roku 2035 liczba chorych może wzrosnąć do ponad 600 mln.  W 2016 r. szacunkowo 1,6 miliona zgonów było bezpośrednio spowodowanych cukrzycą. Częstość występowania cukrzycy rośnie szybciej w krajach o średnich i niskich dochodach. Prawie połowa wszystkich zgonów związanych z wysokim poziomem glukozy we krwi występuje przed ukończeniem 70 lat. WHO szacuje, że cukrzyca była siódmym powodem zgonów w 2016 roku.

Zapobiec cukrzycy można m.in. poprzez:

  • prowadzenie prozdrowotnego trybu życia poprzez realizację zasady zdrowego żywienia, która nie tylko dostarczy wszystkich niezbędnych substancji odżywczych, ale również umożliwi utrzymywanie prawidłowej masy ciała, unikanie używania tytoniu – palenie zwiększa ryzyko cukrzycy,
  • prowadzenie aktywnego trybu życia, zwiększenie aktywności ruchowej, zarówno w czasie czynności codziennego dnia np. spacer, jazda na  rowerze, wysiadanie z autobusu o 1 przystanek wcześniej, pływanie, gra w piłkę, aerobik, taniec, itd.,
  • przeprowadzanie  badań przesiewowych, które polegają na oznaczeniu poziomu cukru we krwi żylnej metodami laboratoryjnymi na czczo lub glikemii przygodnej wraz z powtórnym oznaczeniem. W razie potrzeby wykonuje się doustny test obciążenia glukozą. Badania  przesiewowe w kierunku wykrywania cukrzycy przeprowadzane są przez lekarzy rodzinnych.

Cukrzyca to nie tylko właściwa kontrola poziomu cukru we krwi, ale również konieczność podjęcia niezbędnych zmian w dotychczasowym stylu życia.

Na terenie województwa lubuskiego funkcjonuje 14 poradni diabetologicznych dla dorosłych i 2 poradnie diabetologiczne dla dzieci posiadające kontrakt z  Narodowym Funduszem Zdrowia